Super skład i łatwe do połykania kapsułki

Jak zawsze bez zarzutów a produkty i obsługa na najwyższym poziomie.

To już kolejne zakupy u Tego sprzedawcy, jak dotąd nie zawiodłem się,.Tak trzymać, polecam.

bardzo dobrze

Jestem zadowolona :)

K2 znajduje się np. w żółtych serach. Po co łykać prochy? A jeśli jakiś preparat jest pozyskiwany z soi to już zupełny idiotyzm, bo soja niszczy tarczycę.

Powyższy komentarz stanowi doskonałe studium przypadku ilustrujące częsty błąd poznawczy oraz merytoryczny, jaki popełnia się w procesie rezygnacji z celowanej suplementacji na rzecz wyłącznych źródeł dietetycznych. Pojedyncza dawka terapeutyczna w postaci jednej kapsułki dostarcza 200 µg (mcg) witaminy K2. Dla kompensacji takiej dawki wyłącznie z poziomu diety konieczne byłoby spożycie około 0,6 kg długodojrzewającego sera podpuszczkowego (np. typu Camembert). Należy jednak podkreślić istotną różnicę w profilu izoform: matryca nabiałowa zawiera głównie menachinony o niższej biodostępności i krótszym okresie półtrwania w osoczu (MK-8 oraz MK-9). Z kolei wykazująca najwyższą aktywność biologiczną oraz stabilność osoczową izoforma MK-7 występuje w tradycyjnym modelu żywienia zachodnioeuropejskiego w ilościach śladowych. W przypadku stosowania protokołów z wykorzystaniem wysokich dawek cholekalcyferolu (witaminy D3) dobowe zapotrzebowanie na menachinon-7 (K2 MK-7) wzrasta i, w uzasadnionych klinicznie przypadkach, szacuje się je na poziomie około 1000 µg. Ekstrapolując tę wartość na wspomniany matriks serowy, wymuszałoby to dobową podaż na poziomie około 3 kg sera – i to przy czysto hipotetycznym założeniu, że dominującą izoformą byłby w nim menachinon-7. (Zagadnienie synergizmu i relacji dawkowo-odczynowych pomiędzy witaminą D3 a K2 MK-7 zostało szczegółowo omówione we wcześniejszych pytaniach i na naszym blogu). Odnosząc się do kwestii rzekomej hepatotoksyczności lub dysfunkcji trzustki indukowanej spożyciem nieprzetworzonej soi, doniesienia te stanowią klasyczny przykład powielania mitu metodologicznego. Hipoteza ta opierała się na archaicznych badaniach żywieniowych przeprowadzonych na modelach gryzoni (szczurów), u których izolat białka sojowego stanowił jedyne, monoskładnikowe źródło pożywienia. Tezy te zostały jednoznacznie obalone w nowszych, wieloośrodkowych badaniach klinicznych oraz metaanalizach na ludziach, które nie wykazały negatywnego wpływu spożycia soi na narządy miąższowe. Podsumowanie: Rzetelna ocena zasadności suplementacji wymaga precyzyjnego przeliczenia dawek równoważnych oraz uwzględnienia farmakokinetyki i biodostępności poszczególnych form chemicznych. Nawet przy założeniu teoretycznej obecności optymalnej izoformy MK-7 w żywności pokrycie wyższego zapotrzebowania dobowego z samych źródeł naturalnych wymagałoby spożycia dawek żywności uniemożliwiających zachowanie bilansu kalorycznego (np. ekwiwalent ~3 kg sera dziennie, co w skali pojedynczego opakowania suplementu odpowiada surowcowi o masie około 60 kg).