Jak się czuje człowiek z SM, wie tylko on sam. Najprostsze rzeczy stają się prawdziwym Mount Everest. Pierwszym wyzwaniem dla każdego chorego jest zebrać rano myśli i wstać z łóżka. Pomyśleć, aby wstać... spróbować pomyśleć, aby wstać... w ogóle zebrać myśli. Jestem pewien, że większość chorych dokładnie wie, o czym napisałem.

Jakie mogą być pierwsze objawy stwardnienia rozsianego? Nie ma na to pytanie jednoznacznej odpowiedzi, bo SM to choroba ,,o wielu twarzach". Moja historia z SM rozpoczyna się jak z najlepszego thrillera, pełnego zaskakujących zwrotów akcji. Przyznaję bez bicia: życiowe wybory, które podejmowałem, nie zawsze sprzyjały dobrostanowi mojego organizmu. Krótko mówiąc: jeśli coś było szkodliwe, prawdopodobnie znałem to... i, co gorsza, prawdopodobnie to uwielbiałem... Dlatego początkowe objawy zwyczajnie zbagatelizowałem, zwalając na mój ówczesny tryb życia...

Mało jest osób, które tak naprawdę wiedzą, co to jest stwardnienie rozsiane (SM). Kojarzy się to nam z ciężką chorobą i od razu w naszej wyobraźni pojawia się niepełnosprawna osoba na wózku inwalidzkim. Co nam przychodzi do głowy? - Współczucie, ciekawość… ulga, że nie nas to spotkało. Co niektórzy zaczynają sobie zadawać pytania: ,,a może można się tym zarazić? Może trzeba żyć w jakiś specjalny sposób, żeby zachorować?”... No to w końcu co to jest to stwardnienie rozsiane?

Po wielokrotnych obietnicach złożonych znajomym, dotyczących założenia bloga i opisania mojej walki ze stwardnieniem rozsianym (SM), w końcu zebrałem się w sobie i jest to moje noworoczne postanowienie. Zawsze byłem i jestem osobą dociekliwą, a moje doświadczenia ze specjalistami oraz „specjalistami” w dziedzinie stwardnienia rozsianego dałyby materiał na obszerną księgę. Dlatego postanowiłem podzielić moja opowieść na serię wpisów, publikowanych co miesiąc na blogu.

Dzisiejszy artykuł ma wszystkim przybliżyć, czym jest punkcja. Zebrałem w krótkim opisie wszystkie informacje, których szukałem po zdiagnozowaniu u mnie SM. Czy zdecydowałem się na punkcję? Odpowiedź brzmi: NIE.

Witamina D3 - znamy ją wszyscy bardzo dobrze z różnego rodzaju publikacji, opisujących, ile może zrobić dobrego, ale też, jak nie należy przekroczyć dawki ustalonej przez ekspertów w danym kraju. Ekspertów, których nazwisk nikt nie podaje, a jak już nawet do nich dotrzemy, to należy się zastanowić, skąd się wzięło stwierdzenie „ekspert” określające jego wiedzę akurat w tej dziedzinie.

Wszyscy, którzy to czytają doskonale wiedzą, co to jest stwardnienie rozsiane, więc pomińmy encyklopedyczny wstęp, który tak naprawdę niewiele wniesie. Nie wiadomo bowiem jakie są przyczyny stwardnienia rozsianego, nie wiadomo też jak wyleczyć SM. Przez to, że choroba atakuje układ nerwowy, to leczenie SM spadło na neurologów. Nie tylko zajmują się oni leczeniem, ale również uzurpują sobie prawa do wyłączności w tym zakresie. Dlaczego tak jest i czy taka postawa wynika z troski o dobro i zdrowie pacjenta, czy może o coś zupełnie innego – tego nie będę komentował i zostawiam to każdemu do samodzielnej oceny...

Każdy z nas wielokrotnie chorował. Przeziębienie, angina, zapalenie oskrzeli czy płuc – można wymieniać bez końca. Wszyscy mieliśmy też podobne objawy tych samych chorób, takie jak m.in. gorączka, katar, kaszel. Objawy na tyle charakterystyczne, że pozwalają na sprawną diagnozę i leczenie. Ale niestety – nie w przypadku wszystkich schorzeń, czego (nie)doskonałym przykładem jest stwardnienie rozsiane.

Trzymasz w dłoni wynik rezonansu magnetycznego (MRI), swojego lub bliskiej Ci osoby i czujesz się jak przy czytaniu encyklopedii medycznej. Nazewnictwo nie jest dla laika zbyt zrozumiałe, a im trudniej i bardziej obco brzmi opis, tym jest zwykle bardziej przerażający. Czytasz: obraz MR niespecyficzny, zmiany naczyniopochodne lub demielinizacyjne. Albo: strefy niespecyficznej demielinizacji naczyniopochodnej. Czym jest ta demielinizacja? I dlaczego „niespecyficzna”?